SRPSKA PRAVOSLAVNA CRKVA

Srpska Pravoslavna Crkva je autokefalna, tj, crkveno nezavisna članica porodice Pravoslavnih Crkava i najvećim dijelom pokriva područje Srbije, Crne Gore, Bosne i Hercegovine i Hrvatske. Pošto se broj Srba koji žive u inostranstvu posljednjih godina naglo povećao, danas imamo srpske pravoslavne parohije na svim kontinentima.

Odmah po dolasku na Balkan srpska plemena su postepeno pokrštena i primila su pravoslavnu hrišćansku vjeru. Rukopoloženjem Sv. Save za prvog autokefalnog Arhiepiskopa Srbije 1219. godine razne srpske oblasti sjedinjene su u jednu crkvenu cjelinu pod duhovnim okriljem Pravoslavne Crkve Carigradske. Pošto je srpska srednjevjekovna kraljevina rasla u veličini i uticaju, Stefan Dušan, srpski kralj od 1331. g. uzeo je titulu cara 1346. i kao prvi srpski car vladao do 1355. godine. Sledstveno tom razvoju događaja i Pećka Arhiepiskopija podignuta je na rang Patrijaršije.

 Period do dolaska Turaka bio je vrijeme velikog uspona i procvata Srpske Pravoslavne Crkve. Nakon konačnog pada Despotovine 1459. pod tursku vlast veći dio srpskih zemalja postao je turski pašaluk. Posle smrti patrijarha Arsenija II 1463. godine, njegov naslednik nije bio izabran, te je tako Srpska Patrijaršija de facto ukinuta i Srpska Crkva potpala pod jurisdikciju Vaseljenske Patrijaršije. Na veliko zalaganje srpskih episkopa Patrijaršija je ponovo obnovljena 1557. g. u vrijeme sultana Sulejmana Veličanstvenog. Za patrijarha u Peći postasvljen je brat poznatog Mehmed Paše Sokolovića - Makarije.

 Obnova Patrijaršije bila je od velikog značaja za Srbe jer je pomogla duhovno objedinjavanje svih Srba u Turskoj Carevini. Nakon niza srpskih ustanaka protiv Turaka, u čemu je Crkva imala vodeću ulogu, Turci su ponovo ukinuli Patrijaršiju 1766. g. Od tada je Srpska Crkva ponovo vraćena pod jurisdikciju Vaseljenske Patrijaršije u Carigradu.

 Ovaj period tzv "fanariota" bio je vrijeme velike duhovne krize jer su grčki episkopi imali vrlo malo razumjevanja za svoju srpsku pastvu. U tom periodu je i najveći broj Srba hrišćana prešao na islam kako bi izbjegao teške poreze i zulum koji su im bili nametnuli Turci kao odmazdu za ustanke i otpor. Mnogi Srbi su sa svojim vladikama i sveštenstvom u to vrijeme izbjegli u južnu Ugarsku gdje je Srpska Crkva uživala autonomiju. Sjedište arhiepiskopa bilo je premješteno iz Peći u Karlovce. Konačno, 1879. godine, Srpska Pravoslavna Crkva ponovo je postala autokefalna, u isto vrijeme kada je Srbija bila priznata za nezavisnu državu. Nakon Prvog svjetskog rata svi Srbi su bili ujedinjeni pod jednom duhovnom vlašću i Patrijaršija je obnovljena konačno 1920 g. pod patrijarhom Dimitrijem. Puna titula novog Patrijarha bila je: "Arhiepiskop Pećki, Mitropolit Beogradsko-Karlovački i Patrijarh Srpski".

 U Drugom svjetskom ratu Crkva je prošla golgotsko stradanje, posebno u zapadnim krajevima gdje su mnogi episkopi, sveštenici i preko 700.000 pravoslavnih hrišćana postradali kao žrtve hrvatskog i muslimanskog fašističkog terora. Stotine crkava su sravnjene sa zemljom i oskrnavljene. Nakon rata Srpska Crkva prolazi teška iskušenja komunističke diktature. Ateističke vlasti su zabranile vjeronauku, konfiskovale veći dio crkvene imovine i vršile razne pritiske kako bi umanjile uticaj Crkve u narodu. Tek od 1989. g. položaj Crkve postao je snošljiviji, mada crkvena imanja, oduzeta posle rata, još nisu vraćena svojim zakonskim vlasnicima.

 Najviše telo Srpske Pravoslavne Crkve, Sveti Arhijerejski Sabor, čine svi episkopi koji se sastaju jednom godišnje, u maju mjesecu. Takođe postoji i stalni Sinod koji čine četvorica arhijereja i koji se za vrijeme svog mandata bave svakodnevnim pitanjima života Crkve, koja po procjeni broji oko devet miliona vernika. Srpska Pravoslavna Crkva ima 32 eparhije, uključujući četiri eparhije u Severnoj Americi i dvije u Australiji, 5 Bogoslovija, Teološki fakultet i Duhovnu akademiju u kojima se obrazuju kandidati za sveštenički poziv.

  GRB SRPSKE PRAVOSLAVNE CRKVE

  Poput svih istitucija sa dubokim korenima i časnom prošlošću, i Srpska pravoslavna crkva ima svoj grb u koji su utkani simboli koji označavaju najtrajnije duhovne vrednosti srpskog naroda. Rečima opisan, grb Srpske pravoslavne crkve ovako izgleda :

ZASTAVA SRPSKE PRAVOSLAVNE CRKVE

Na patrijaraškom plaštu porfirne boje, ukrašenom dvostrukim krstom s desne i arhijerejskim žezlom s leve strane, u sredini štit sa zlatnom arhijerejskom krunom nad njim; na plavoj gornjoj polovini štita s desne strane kula svetog Save u Hilandaru, s leve crkva manastira Pećke patrijaršije, obe bele boje; na beloj donjoj polovini u sredini zlatan krst sa četiri jednaka kraka i po jednim zlatnim ognjilom u svakom uglu kraka.(Ustav SPC član 3)
Srpski narod od davnina ima svoju zastavu. Ona je slična i u Srpskoj pravoslavnoj crkvi i sastavljena je iz tri polja crvene, plave i bele boje. U sredini na plavom polju nalazi se krst sa četiri ocila, koja u nekim tumačenjima označavaju četiri slova "S", što ukazuje na vekovnu težnju srpskog naroda ka slozi, i označava slogan "samo sloga srbina spasava". Zastava je svetinja u srpskom narodu, i pod njom su se borili srpski junaci i armije, i ona nikad ni po cenu velikih žrtava nije smela da padne u ruke neprijateljima. Na velike narodne i crkvene praznike, zastava se ističe na hramovima i službenim zgradama Srpske pravoslavne crkve. Narodna pesma o značenju boja kaže:

Crvena je krvca bila po Kosovu što se lila; 
Plavo nebo ko sloboda ideal je srpskog roda; 
Belim mlekom majka mila i mene je zadojila; 
Jedan venac - tri su boje, trobojnica srpska to je...

 USTROJSTVO

Srpska pravoslavna crkva jeste zajednica ljudi koji su među sobom sjedinjeni jednom verom u Gospoda Isusa Hrista, jednim učenjem, jednom zakonskom jerarhijom i jednim svetim tajnama. Po prirodi svojoj Crkva je u isto vreme i vidljiva i nevidljiva, i božanska i čovečanska. Ona je vidljiva jer je njen osnivač - ovaploćeni Bog koji je kao vidljiv živeo među ljudima; jer blagodat spasenja daje ljudima kroz vidljiva sredstva; jer javno ispoveda veru Hristovu; jer ima vidljivu apostolsku jerarhiju; jer ima vidljive ljude za svoje članove; jer živi u vidljivom svetu. Ali ona je i nevidljiva, jer je nevidljiva njena glava - Hristos; jer je nevidljiva njena duša - Sveti Duh; jer je nevidljiva blagodat spasenja; jer su nevidljivi njeni preminuli članovi. Crkva je sveta i jedna, i u isto vreme i na nebu i na zemlji, jer joj je jedna glava Gospod Isus, jer u njoj stalno boravi Duh Sveti. Crkva je apostolska, zato što su je raširili i utvrdili Apostoli i što neprekidno i neizmenljivo čuva učenje i predanje svetih Apostola. Spasitelj je ustanovio jerarhiju i predao joj bogočovečansku vlast: da sveštenodejstvuje, uči i upravlja. Jerarhija produžava delo Spasitelja i svetih Apostola koje je sam Hristos izabrao i dao im pravo i vlast da propovedaju Evanđelje, sveštenodejstvuju i upravljaju. Obećanjem da će biti s njima " u sve dane do svršetka veka" (Mt.28,20), Spasitelj je time objavio da će se služba Apostola produžiti i posle njih, putem episkopskog nasleđa ili prijemstva, sve do svršetka sveta. Crkvom nevidljivo upravlja sam Spasitelj, kao glava Crkve, i Duh Sveti. Apostoli nisu glava Crkve, već sluge Hristove i služitelji Crkve. Crkvom Hristovom na zemlji vidljivo upravlja crkvena jerarhija, tj. episkopi sa sveštenicima i episkopski sabori. Najveću i najvišu vlast u Crkvi predstavljaju Vaseljenski Sabori. Odluke Vaseljenskih Sabora su obavezne za sve hrišćane svih vremena. U upravljanju pomesnim Crkvama episkopi tih Crkava imaju se u svemu držati učenja i pravila Svetih Apostola, odredaba Sv. Vaseljenskih Sabora i propisa Svetih Otaca. Nikakav papa ne postoji kao glava Crkve,jer je jedina glava Crkve i na nebu i na zemlji Bogočovek Isus Hristos. Ustrojstvo ili uređenje Srpske pravoslavne crkve je crkveno jerarhijsko i crkvenosamoupravno. Crkvena vlast je duhovna, crkveno disciplinska i crkvenosudska, a po kakonima i uređenju Srpske pravoslavne crkve, pripada samo jerarhiji. Tu vlast jerarhija vrši preko svojih predstavnika i organa. Episkopska vlast u zajednici sa sveštenstvom i narodom preko svojih predstavnika i organa, uređuje i upravlja poslovima imovinskim, zadužbinskim (zakladnim), fondovskim, kao i drugim poslovima koji se Ustavom predviđaju. U Srpskoj pravoslavnoj crkvi postoje sledeće crkvenojerarhijske i samoupravne vlasti, tela i organi: Patrijarh, Sveti arhijerejski sabor i Sveti arhijerejski sinod, Veliki crkveni sud, Patrijaršijski savet, Patrijaršijski upravni odbor; Eparhijski Arhijerej, Eparhijski crkveni sud, Eparhijski savet, Eparhijski upravni odbor; Arhijerejski namesnik; Paroh; Crkvenoopštinski savet i Crkvenoopštinski upravni odbor, i Nastojatelj i manastirsko bratstvo. Srpska pravoslavna crkva je episkopalna;njena glavna administrativna podela je na eparhije, kako u crkvenojerarhijskom tako i u crkvenosamoupravnom pogledu.

Na čelu Srpske pravoslavne crkve je Patrijarh srpski, kao njen vrhovni poglavar, i prvi među jednakima. Njegova titula je Arhiepiskop pećki, Mitropolit beogradsko-karlovački i Patrijarh srpski ; Bira se između srpskih aktivnih arhijereja, koji upravljaju eparhijama najmanje 5 godina, najdalje u roku za tri meseca od dana kada se patrijaršijski presto uprazni, Sveti arhijerejski sabor, na zasedanju proširenom aktivnim i vikarnim episkopima. Svečano ustoličenje novoizabranog patrijarha biva na arhijerejskoj liturgiji, sutradan po izboru. Kao vrhovni poglavar Srpske pravoslavne crkve, pored prava i dužnosti eparhijskog arhijereja u arhiepiskopiji Beogradsko-karlovačkoj i pored prava koja mu daju kanoni i crkveni propisi - Patrijarh ima posebna prava časti, sveštenodejstva, reprezentacije i administracije.

Sveti arhijerejski sabor

Sveti arhijerejski sabor kao najviše jerarhijsko predstavništvo, jeste crkvenozakonodavna vlast u poslovima vere, bogosluženja, crkvenog poretka ili discipline i unutrašnjeg uređenja crkve. On je i vrhovna sudska vlast u svojoj nadležnosti. Sveti arhijerejski sabor sastavljaju svi eparhijski arhijereji pod predsedništvom Patrijarha i punopravno rešavaju ako je prisutna natpolovina svih eparhijskih arhijereja.

 Sveti arhijerejski sinod

Sveti arhijerejski sinod je najviša izvršna (upravna i nadzorna) kao i sudska vlast u svom delokrugu u Srpskoj pravoslavnoj crkvi. Njega sačinjavaju: Patrijarh, kao predsednik, i četiri eparhijska Arhijereja, kao članovi. Članove Svetog arhijerejskog sinoda bira na dve godine Sveti arhijerejski sabor iz svoje sredine i to svake godine po dvojicu. U predsedničkoj dužnosti Patrijarha zamenjuje najstariji po proizvodstvu mitropolit član Sinoda, a ako ovoga nema najstariji po episkopskom posvećenju episkop član Sinoda. Krug rada Sinoda može se podeliti na funkcije: učenja i bogosluženja, administrativne i sudske.

Veliki crkveni sud

Veliki crkveni sud je viša crkvena sudska vlast za krivice sveštenika, monaha i svetovnjaka, kao i za sve druge sporove, koji ne spadaju u nadležnost Svetog arhijerejskog sabora i sinoda. Veliki crkveni sud kao apelatorski (prizivni) sud - je stalan i sedište mu je u rezicenciji Patrijarha. Njega sačnjavaju: tri arhijereja, koje delegira Sveti arhijerejski sinod iz svoje sredine, od kojih jednoga imenuje za predsednika i dva počasna člana i dva zamenika sveštena lica, koje bira Sveti arhijerejski sinod na četiri godine i referent svešteno lice. Veliki crkveni sud kao druga i poslednja instanca, razmatra, odobrava, preinačava i poništava presude eparhijskih crkvenih sudova - i to ili po službenoj dužnost ili po izjavljenoj žalbi.

Patrijaršijski savet

Patrijaršijski savet Srpske pravoslavne crkve je vrhovno uredbodavno telo u poslovima materijalno-finansijske (spoljašnje) crkvene uprave. Patrijaršijski savet čine: Patrijarh, odnosno njegov zamenik, kao predsednik koji rukovodi sednicama; četiri člana Svetog arhijerejskog sinoda, odnosno njihovi zamenici; Dekan Pravoslavnog bogoslovskog fakulteta; dva predstavnika manastira i jedan rektor bogoslovije, koje na predlog Svetog arhijerejskog sinoda imenuje Sveti arhijerejski sabor; po jedno svešteno lice mirskog reda iz svake eparhije, koje na predlog eparhijskog arhijereja imenuje Sveti arhijerejski sabor; potpredsednici Eparhijskih saveta po svom položaju i deset svetovnih lica, koje na predlog Svetog arhijerejskog sinoda i Patrijaršijskog upravnog odbora, donesen na zajedničkoj sednici, imenuje Patrijarh. Međutim, pošto je Patrijaršijski savet obimno telo, koje je teško sakupiti Sveti arhijerejsaki sabor Srpske pravoslavne crkve je 1962. godine doneo odluku da se svi poslovi Patrijaršijskog saveta privremeno prenesu na Sveti arhijerejski sabor.

Patrijaršijski upravni odbor (PUO)

Patrijaršijski upravni odbor (PUO) je izvršni organ Patrijaršijskog saveta i vrhovna upravna i nadzorna vlast nad crkvenosamoupravnim organima. PUO ima širi i uži sastav. U širem sastavu PUO ima 14 članova i njega sačinjavaju: Patrijarh, odnosno njegov zamenik kao predsednik; dva člana Svetog arhijerejskog sinoda koje određuje Sveti arhijerejski sinod iz svoje sredine; jedan predstavnik manastira, tri sveštenika i sedam svetovnjaka, koje iz svoje sredine određuje Patrijaršijski savet. Svi članovi imaju zamenike u istom broju i položaju koje određuju ista tela kao i članove. Uži odbor ima samo šest članova i to: Predsednik, dva sveštena i tri svetovna lica, koje bira PUO iz svoje sredine, po mogućnosti iz sedišta Patrijaršije ili najbliže okoline. Pored ovih PUO može imati za pravne poslove i svog pravnog savetnika. Mandat članova PUO traje šest godina. Sednice PUO su redovne, svake godine u proleće i u jesen i vanredne, kada to odluči sam PUO ili kada to pismeno zatraži najmanje polovina članova PU Odbora. Predmeti koji ne trpe odlaganje rešavaju se prezidijalno (tj. rešava ih sam predsednik) ili u užem izvršnom odboru. PUO se po svojoj nadležnosti javlja kao izvršna, nadzorna i administrativna vlast i prema tome i vrši uglavnom sve poslove.

Eparhijski Arhijerej

Eparhijski Arhijerej je duhovni vođa, glavni predstavnik i rukovodilac svega crkvenoduhovnog života i crkvenog poretka u eparhiji. Eparhiju u Srpskoj pravoslavnoj crkvi u crkvenoadministrativnom pogledu čine arhijerejska namesništva, crkvene opštine, parohije i manastiri. Odluke o osnivanju i nazivu novih, ukidanju i arondaciji postojećih eparhija i određivanju sedišta eparhija - donose zajednički Sveti arhijerejski sabor i Patrijaršijski savet. Episkopa u Srpskoj pravoslavnoj crkvi bira Sveti arhijerejski sabor pod predsedništvom Patrijarha, kada je prisutno najmanje dve trećine svih eparhijskih arhijereja. Novoizabranog episkopa, uz sadejstvo dvojice arhijereja, posvećuje Patrijarh i izdaje mu gramatu, koju pored Patrijarha potpisuju i članovi Svetog arhijerejskog sinoda. Tada on osim prava i dužnosti po crkvenim kanonskim propisima stiče trojaku vlast: učenja, sveštenodejstvovanja i upravljanja.

Eparhijski crkveni sud

Eparhijski crkveni sud jeste pomoćni organ eparhijskog Arhijereja za crkveno sudstvo i poslove unutrašnje crkvene uprave. Njega sastavljaju: eparhijski Arhijerej ili njegov zamenik kao predsednik, dva počasna člana koji imaju svoje zamenike, sekretar odnosno referent i potreban broj nižeg osoblja. Članove suda zamenjuju zamenici (takođe počasni članovi) a po potrebi i sekretar suda. Svo osoblje Crkvenog suda postavlja i razrešava eparhijski Arhijerej i o tome izveštava Sveti arhijerejski sinod. Pri eparhijskom crkvenom sudu postoji i naročita dužnost crkvenosudskog tužioca, koju vrši svešteno lice, koje Arhijerej odredi. Svi članovi Eparhijskih crkvenih sudova polažu pred Predsednikom ili njegovim zamenikom propisanu zakletvu i istu i pismeno predaju njemu u ruke, koji je overava i stavlja u arhivu. Sve odluke donose se većinom glasova. Eparhijski crkveni sud vrši svoju dužnost kao sudsko telo - i kao organ eparhijskog Arhijereja za poslove unutrašnje crkvene uprave.

Eparhijski savet

Eparhijski savet je predstavništvo u poslovima eparhijske crkvene samouprave. Njega sačinjavaju: eparhijski Arhijerej ili njegov zamenik kao predsednik; dva člana Eparhijskog crkvenog suda; jedan predstavnik manastira; po jedno svešteno i po jedno svetovno lice iz svakog namesništva i pet svetovnnih lica. Mandat članova ovog saveta traje šest godina. Sednice saziva eparhijski Arhijerej, odnosno administrator, najmanje jedanput godišnje u redovno zasedanje. U svojoj nadležnosti Eparhijski savet se stara o sredstvima za podmirenje materijalnih potreba eparhije, fondovima i zadužbinama.

Eparhijski upravni odbor

Eparhijski upravni odbor je upravna i nadzorna vlast u poslovima spoljašnje crkvene uprave i izvršni organ Eparhijskog saveta. I EUO (kao i PUO) ima svoj širi i uži sastav. Članove EUO bira iz svoje sredine Eparhijiski savet na šest godina, dok članove užeg odbora, na isto vreme, bira iz svoje sredine EUO. U širi sastav EUO ulaze: Eparhijski Arhijerej ili njegov zamenik, kao predsednik; jedan predstavnik manastira, tri sveštena lica i šest svetovnjaka - svi sa istim brojem zamenika u istom svojstvu. Uži sastav EUO sačinjavaju: Arhijerej, kao predsednik, jedno svešteno i jedno svetovno lice, iz sedišta eparhije ili bliže okoline. U hitnim slučajevima se stvari mogu rešavati prezidijalno, tj rešava ih sam Predsednik. Sednice mogu biti redovne (tj. polugodišnje) i vanredne. Eparhijski upravni odbor ima izvršnu, nadzornu i administrativnu funkciju.

Arhijerejski namesnik

Arhijerejski namesnik je svešteno lice koje vrši nadzor nad nekoliko parohija. Postavlja ga i razrešava dužnosti eparhijski Arhijerej. Pošto arhijerejski namesnik u svom namesništvu zastupa svog eparhijskog arhijereja, to je delokrug njeovog rada predviđen Ustavom Srpske pravoslavne crkve, uglavnom isti kao i delokrug rada eparhijskog arhijereja, sem onih prvosvešteničkih i administrativnih prava, koja pripadaju episkopskom činu.

Paroh
Paroh je mirski sveštenik koji vrši službu u parohiji, koja je zajednica pravoslavnih lica koja se nalaze pod njegovim duhovnim rukovodstvom. Odluke o obrazovanju novih i ukidanju i regulisanju starih parohija, donosi eparhijski arhijerej u sporazumu sa Eparhijskim crkvenim sudom i Eparhijskim upravnim odborom. Paroh je privremen i stalan. I jednog i drugog postavlja eparhijski Arhijerej. Razlika između privremenog i stalnog paroha jeste samo u tome što je stalni paroh, kao zamenik Arhijereja u pastirskoj službi, postavljen na jednoj parohiji na ceo život i ta parohija mu može biti oduzeta samo po molbi ili kakvoj njegovoj krivici sudskim putem - dok privremeni paroh može biti, usled nastalih potreba, premešten sa jedne na drugu parohiju. Svaka takva odluka o premeštaju privremenog paroha je izvršna, tj. ne postoji pravo žalbe na istu. Paroh vrši sve svoje parohijske dužnosti i kancelarijske poslove potpuno samostalno. On ima dužnosti učitelja vere i morala, sveštenodejstva i administracije.

Crkvenu opštinu sačinjavaju pripadnici Srpske pravoslavne crkve sa sveštenikom na jednoj određenoj teritoriji, koja može obuhvatiti jedno ili više mesta - a u cilju staranja o potrebama crkve. Predlog za naimenovanje crkvenoopštinskih odbora podnosi paroh, odnosno starešina crkve, preko Arhijerejskog namesnika Eparhijskom upravnom odboru. Mandat članova sabora traje šest godina. Kvorum za punovažno rešavanje crkvenoopštinskog odbora je natpolovična većina njegovih članova. Sednice su redovne i vanredne. Služba članova crkvenoopštinskog odbora je počasna i vrši se besplatno. Jedino sekretaru se može, po odobrenju Eparhijskog upravnog odbora, dodeliti honorar.

Nastojatelj manastira

Nastojatelj manastira je zastupnik, neposredna upravna i nadzorna vlast datog manastira i bratstva i izvršilac naređenja nadležnih vlasti. Manastir je svešteno mesto, sa hramom i drugim zdanjima, kao obitelj lica monaškog reda, koja su udružena u jednu duhovnu bratsku zajednicu svečanim zavetima; uzdržljivosti, siromaštva i poslušnosti, i posvećeni molitvi i radu. Prema odnosu ka licu koje vodi vrhovni nadzor nad manastirima - manastiri se mogu podeliti na eparhijske (pod patronatom eparhijskog Arhijereja u čijoj se eparhiji nalazi manastir) i patrijaraške ( stavropigijalni - nezavisni od dotičnih episkopa u čijim se eparhijama nalaze i zavisni neposredno od Patrijarha). Nastojatelj manastira je stalan i privremen. I jednog i drugog postavlja i razrešava eparhijski Arhijerej. Za stalnog nastojatelja može biti postavljen onaj privremeni nastojatelj, koji je besprekornog monaškog života i koji je vodio bar deset godina upravu istog manastira, umnožio bratstvo i manastir unapredio duhovno i materijalno. Stalni nastojatelj može biti razrešen od svoje dužnosti, odnosno premešten po svojoj molbi, po pristanku, po osudi i u slučaju pretvaranja muškog manastira u ženski ili ženskog u muški. Nastojatelj izvršava naredbe nadležnog eparhijskog Arhijereja, vodi nadzor nad bratstvom da u svemu živi po monaškim pravilima i u duhu svojih zaveta. Iz svega rečenog izlazi zaključak da je organizacija crkvenog života osnov duhovnosti koja čoveka priprema za carstvo nebesko, a ustanovnjena je po božanskom i čovečanskom pravu, kojim su hrišćani dužni da se vladaju zarad opšteg spasenja.

[Iz Ustava Srpske Pravoslavne Crkve, čl. 42-213]

info telefon:
386(2)331-40-99

info mobitel:
386 31 774-394

Stranicu uređuju:  sveštenik Savo Kosojević uz pomoć braće i sestara srpske pravoslavne crkvene opštine Maribor
Stranicu oblikovao: Živojin Antić